Spotkanie noblistów i młodych naukowców

środa, 23 października 2013

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego organizuje dziś wyjątkowe spotkanie.

300 młodych, utalentowanych naukowców z całej Polski spotka się dziś z mistrzami światowej nauki, laureatami Nagrody Nobla:

prof. Carol W. Greider – laureatką Nagrody Nobla z fizjologii i medycyny w 2009 r.,
prof. Theodor W. Hänsch – laureatem Nagrody Nobla z fizyki w 2005 r.
i prof. Brian Kobilka – laureatem Nagrody Nobla z chemii w 2012 r.

Spotkanie rozpocznie dyskusja z noblistami prowadzona przez trójkę polskich młodych naukowców - członków Rady Młodych Naukowców, laureatów programów i konkursów ministra nauki i szkolnictwa wyższego. Sławni uczeni będą rozmawiać z młodym pokoleniem polskich naukowców o wyzwaniach i problemach współczesnej nauki.

Świat nauki nie zna geograficznych granic. Dziś polscy uczeni mogą realizować ambitne międzynarodowe projekty naukowe, współpracować z zagranicznymi naukowcami w zespołach badawczych, a także brać udział w globalnej naukowej rywalizacji – mówi prof. Barbara Kudrycka, minister nauki i szkolnictwa wyższego.

Nobliści opowiedzą m.in. o swojej drodze do sukcesu, osobistych doświadczeniach, dylematach naukowca oraz roli nauki i znaczeniu odkryć naukowych we współczesnym świecie. – Wierzę, że spotkanie z najwybitniejszymi przedstawicielami nauki będzie inspiracją dla wielu młodych uczonych do osiągania w światowej skali sukcesów naukowych – dodaje prof. Barbara Kudrycka.

Spotkanie noblistów i młodych naukowców odbędzie się na Zamku Królewskim w Warszawie. Jest imprezą towarzyszącą  XIII Światowego Szczytu Laureatów Pokojowej Nagrody Nobla, który ze względu na poruszaną problematykę i program wydarzeń adresowany jest również do środowiska naukowego.
W ramach Szczytu 22 października 2013 r. odbyła się także konferencja „Non-violence, peacebuilding and reconciliation”, organizowana z inicjatywy prof. Jacka Kurczewskiego z Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Wydarzeniem towarzyszącym Szczytowi jest Akademia Obywatelska, czyli platforma wspólnych warsztatów aktywnych politycznie i społecznie młodych osób dyskutujących o wyzwaniach, które stoją przed Europą.


NOBLIŚCI

Carol W. Greider

Carol W. Greider jest dyrektorem Wydziału Biologii Molekularnej i Genetyki w Johns Hopkins University School of Medicine w Baltimore.
W 1983 r. otrzymała licencjat w University of California w Santa Barbara, a w 1987 r. doktorat w University of California w Berkeley. W 1984 r., we współpracy z Elizabeth Blackburn, odkryła telomerazę, enzym utrzymujący telomery, czyli zakończenia chromosomów. Greider najpierw wyizolowała i scharakteryzowała telomerazę u orzęsków Tetrahymena. W 1988 r. przeniosła się do Cold Spring Harbor Laboratory, gdzie sklonowała i scharakteryzowała RNA wchodzące w skład telomerazy. Następnie rozszerzyła zakres badań nad telomerami, uwzględniając rolę długości telomerów w starzeniu się komórek, śmierci komórek i nowotworach. Wraz z Calvinem Harleyem wykazała, że telomery u człowieka skracają się stopniowo w komórkach pierwotnych. Praca ta przyczyniła się do przyjęcia poglądu, że telomery i telomeraza mogą odgrywać istotną rolę w procesie starzenia się komórek i w rozwoju nowotworów. W 1992 r. Greider została zastępcą kierownika zespołu badawczego (Associate Investigator), a w 1994 r. objęła stanowisko szefa zespołu badawczego (Investigator).
W 1997 r. Carol W. Greider przeniosła swoje laboratorium do Wydziału Biologii Molekularnej i Genetyki w Johns Hopkins University School of Medicine. W 1999 r. została mianowana profesorem biologii molekularnej i genetyki, a w r. 2001 profesorem onkologii. W Johns Hopkins University kontynuowała badania w dziedzinie biochemii telomerazy i określiła drugorzędową strukturę RNA ludzkiej telomerazy. Analizując modele dysfunkcji telomerów u myszy, wykazała, że najkrótszy telomer w komórce wyzwala reakcję odpowiedzi na uszkodzenia DNA.
Profesor Greider jest laureatką wielu nagród za prace nad telomerazą: Gardiner Award (1998), Rosenstiel Award (1999), Passano Foundation Award (1999) i Richard Lounsbery Award (2003). W 2003 r. została wybrana do National Academy of Sciences i do American Academy of Arts and Sciences.
W r. 2009, wraz z Elizabeth Blackburn i Jackiem W. Szostakiem, otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za odkrycie, że enzym telomeraza chroni telomery przed stopniowym skracaniem.

Brian K. Kobilka

Brian K. Kobilka jest profesorem na Wydziale Fizjologii Molekularnej i Komórkowej w Stanford University School of Medicine. Jest także współzałożycielem ConfometRx, firmy biotechnologicznej działającej w dziedzinie receptorów sprzężonych z białkami G.
Otrzymał licencjat w dziedzinie biologii i chemii w University of Minnesota Duluth oraz zawodowy tytuł lekarza (M.D.), cum laude, w Yale University School of Medicine. Po ukończeniu rezydentury w dziedzinie medycyny wewnętrznej w Barnes-Jewish Hospital in St. Louis (Missouri) prowadził badania pod kierownictwem Roberta Lefkowitza w ramach stażu podoktoranckiego w Duke University, tam też rozpoczął prace nad klonowaniem receptora adrenergicznego β2. W 1989 r. przeniósł się do Uniwersytetu Stanforda. W latach 1987-2003 pełnił funkcję szefa zespołu badawczego (Investigator) w Howard Hughes Medical Institute (HHMI).
Najbardziej znane badania profesora Kobilki dotyczą struktury i działania receptorów sprzężonych z białkami G (GPCR). W jego laboratorium określona została m.in. struktura molekularna receptora adrenergicznego β2. Wkrótce po tym zdefiniowano także strukturę molekularną innych receptorów sprzężonych z białkami G.
W 1994 r. profesor Kobilka został laureatem American Society for Pharmacology and Experimental Therapeutics John J. Abel Award w dziedzinie farmakologii. Jego praca dotycząca struktury GPCR zakwalifikowała się na drugim miejscu do nagrody Science „Breakthrough of the Year” w 2007 r. W 2011 r. został mianowany członkiem Narodowej Akademii Nauk.
W 2012 r. Brian Kobilka otrzymał wspólnie z Robertem Lefkowitzem Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za pracę nad receptorami sprzężonymi z białkami G.

Theodor W. Hänsch

Theodor W. Hänsch jest profesorem fizyki eksperymentalnej w Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium i Dyrektorem Instytutu Optyki Kwantowej im. Maxa Plancka w Garching w Niemczech.
Profesor Hänsch jest ceniony za swój wkład w rozwój spektroskopii laserowej. Prowadził badania nad pierwszym wąskopasmowym przestrajanym laserem barwnikowym, techniką spektroskopii laserowej wolnej od poszerzenia Dopplera oraz laserowym chłodzeniem gazów atomowych. Od wczesnych lat siedemdziesiątych XX w. Hänsch realizował prace badawcze w dziedzinie precyzyjnej spektroskopii atomu wodoru. Dzięki jego odkryciom możliwe stało się dokładne wyznaczenie stałej Rydberga, przesunięcia Lamba poziomów energetycznych atomu wodoru i promieni ładunkowych protonu i deuteronu. Niedawno niemiecki naukowiec wprowadził rewolucyjną, pionierską technikę grzebienia częstotliwości do pomiaru częstotliwości światła za pomocą bardzo krótkich impulsów. Profesor Hänsch i jego współpracownicy stworzyli pierwsze dwu- i trójwymiarowe sieci atomowe związane światłem, przedstawili pierwszy laser atomowy emitujący ciągłą wiązkę spójnych fal materii i pokazali, w jaki sposób należy wbudować laboratorium kwantowe dla ultrazimnych atomów w mikrofabrykowany „chip atomowy”. Jako pierwsi zaobserwowali kwantowe przejście fazowe pomiędzy quasi-falowym stanem nadpłynnym a quasi-cząstkowym kryształem izolatora Motta, stosując kondensat Bosego-Einsteina w potencjale sieci optycznej.
W 2005 r., wspólnie z Royem Glauberem i Johnem L. Hallem, Theodor W. Hänsch otrzymał Nagrodę Nobla za „wkład w rozwój precyzyjnej spektroskopii laserowej, w tym techniki optycznego grzebienia częstotliwości”.


MŁODZI NAUKOWCY, moderatorzy spotkania, zapraszają do dyskusji z noblistami

Karolina Czarnecka
Uniwersytet Medyczny w Łodzi

„Spotkanie z laureatką Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny z 2009 roku – prof. Carol W. Greider będzie doskonałą okazją do poznania jej zdania o roli międzynarodowej współpracy między ośrodkami w prowadzeniu badań z dziedziny fizjologii i biologii molekularnej. Chciałabym dowiedzieć się, na ile jej zdaniem interdyscyplinarne grupy badawcze, z naukowcami z różnych krajów, wpływają na jakość pracy w grupie oraz na szybkość prowadzonych badań. Chciałabym spytać prof. Greider, czy otrzymanie Nagrody Nobla w 2009 roku ułatwiło jej nawiązywanie współpracy z innymi ośrodkami oraz uzyskiwanie dofinasowania prowadzonych badań”.

Karolina Żukowska
Instytut Chemii Organicznej PAN

„Podczas spotkania z prof. Kobilką chciałabym poznać jego opinię na temat roli mentora w rozwoju kariery młodego naukowca. Zapytam także m.in., co radziłby osobom rozpoczynającym ścieżkę kariery naukowej i jakie jest jego zdanie na temat interdyscyplinarnych grup badawczych. Mam nadzieję, że dowiem się też, co – zdaniem noblisty – jest ważniejsze – zaangażowanie w jeden kierunek badawczy czy też rozwijanie wielu naukowych zainteresowań”.

Jerzy Domżał
Akademia Górniczo-Hutnicza

„Spotkanie noblistów i młodych naukowców będzie znakomitą okazją dla badaczy rozpoczynających karierę naukową do uczestnictwa w dyskusji z najwybitniejszymi ludźmi nauki i wymiany poglądów nie tylko w zakresie specjalistycznej dziedziny, ale i całego systemu funkcjonowania nauki. Podczas dyskusji z noblistami poruszę tematykę związaną z rozwojem naukowym młodych badaczy. Postaram się uzyskać odpowiedzi na pytania o konieczność, zalety i wady mobilności wśród naukowców, a także w jaki sposób rozpocząć karierę naukowca w najlepszych na świecie zespołach badawczych. W panelu tematycznym z profesorem Theodorem W. Hänschem pn. „Passion for Precision” porozmawiamy na tematy związane z najnowszymi badaniami naukowymi w dziedzinie fizyki, a w szczególności nad znaczeniem dokładności i precyzji w prowadzonej pracy badawczej.
Zapraszam Was, drogie koleżanki i koledzy, na to niecodzienne wydarzenie z noblistami w roli głównej. Jestem przekonany, że udział w nim pozwoli nam wszystkim nabrać dodatkowej energii do pracy i pozytywnie spojrzeć na przyszłość polskiej nauki”.

Brak tagów

Pobierz darmowe oprogramowanie
do przeglądania plików